Een persoonlijk verhaal over hoe de angst van een ouder de ontwikkeling van zelfvertrouwen kan belemmeren.
‘Niet vallen hoor!’, hoor ik mijn moeder nog zeggen als ik langs de speeltuin loop en kinderen op een klimrek zie spelen.
En o, wat was ze boos als ik me eens verwond had!
Toen ik 7 was, blonk ik uit bij turnen. Ik werd tweede bij de onderlinge wedstrijd en mocht met nog een paar meisjes naar de wedstrijdgroep. Wat was ik trots!
Maar wat een feest had moeten zijn, werd een nachtmerrie. Ik moest allemaal dingen gaan doen die gevaarlijk waren. Maar dat kon ik niet!
Borstwaartsom om de hoge ligger van de rekstok? Echt niet! Ik zou vast en zeker vallen. Op de trampoline springen en dan overslag over de kast? Ik lag er wakker van. De juffen zouden me vast keihard laten vallen.
Ik had totaal geen vertrouwen in mijn lichaam. Ik besefte niet waar mijn spieren toe in staat waren. Dat mijn lichaam ook in staat was om te doen wat de andere meisjes deden. Ik voelde me slap en had niet het vertrouwen om mijn lichaam aan te sturen om de juiste bewegingen te maken.
De juffen spoorden me aan. Niet al te vriendelijk, maar ook niet buitensporig streng. Maar ik blokkeerde gewoon. Ik wilde wel, maar ik was zo bang om te vallen dat ik geen risico durfde te nemen. En helaas was er niemand die me hielp om vertrouwen in mezelf te krijgen.
Ik zag dat de andere nieuwe meisjes een wedstrijdpakje kregen, en zij mochten meerdere dagen komen trainen.
Ik niet.
Ik faalde.
Mijn moeder moest bij de juf komen. Ik begreep dat dit het einde was. Ergens vond ik het jammer, want ik wilde zo graag een goede turnster worden. Maar ik was ook blij, niet meer die misselijkmakende angst, niet meer die enge dingen moeten doen.
Mijn moeder vond het natuurlijk al lang prima. Nu hoefde ze zich geen zorgen meer te maken dat ik met gebroken ledematen thuis zou komen.
Het heeft lang geduurd voordat ik besefte dat mijn lichaam helemaal niet zwakker was dan dat van anderen. Ik had als 7-jarige gewoon niet de ervaring die andere kinderen hadden, omdat mijn moeder moeite had om met haar angst om te gaan als ik op een speeltoestel speelde.
Als volwassene heb ik dit grotendeels wel kunnen herstellen, maar het blijft bij grotere uitdagingen wel een punt.
En als ik langs een speeltuin loop, kijk ik met een lichte angst – maar vooral met verwondering – naar wat jonge kinderen allemaal met hun lijfje kunnen!
