Ik struin weer eens wat Facebook-groepen af waar mensen hun psychische problemen delen en adviezen uitwisselen, om te kijken of ik nog wat zinnigs kan bijdragen. En daar zie ik het weer voorbijkomen: ‘Help! Ik ben in therapie en nu heb ik gevoelens voor mijn therapeut. Ik lijk wel verliefd. Wat moet ik hier nu mee? Ik schaam me zo!’
Ik voel met deze vrouw mee. Ze is 41 jaar en hetero, maar zit ineens met gevoelens voor een vrouw. Haar therapeut nog wel.
Dit gevoel en de schaamte daarover komen veel voor. En ook de angst om de therapeut kwijt te raken als je het vertelt. Want dan zal ze je wel afwijzen en dan mag je niet meer komen. Deze vrouw zit echt in de knel, zoals velen die hiermee te maken krijgen.
En dat is zo makkelijk te voorkomen. Als therapeuten en coaches die werken met mensen met vroegkinderlijk trauma aan het begin van de therapie ‘positieve overdracht’ gewoon even voorbij laten komen. Bijvoorbeeld bij een uitleg over projectie, triggers en negatieve overdracht. Of door er iets over op hun website te zetten. Dan kan de cliënt deze worsteling bespaard blijven wanneer dit zich voordoet en weet hij dat het veilig is om dit te bespreken.
Ik stel deze vrouw deels gerust door te schrijven dat deze gevoelens normaal zijn en dat het een projectie is van het innerlijke kind op de therapeut: ‘Dit heeft waarschijnlijk te maken met iets wat je in de relatie met je moeder hebt gemist. Je innerlijke kind reageert daarom op de aandacht die je nu krijgt van je therapeut en probeert oude onvervulde behoeften alsnog te vervullen. Dit gevoel kan heel intens zijn en voelen als een echte verliefdheid. Maar er is hierbij geen wens om een echte partnerrelatie aan te gaan.’
Dat laatste bevestigt ze en ze is opgelucht dat ik haar gevoelens weet te duiden.
Maar helemaal geruststellen kan ik haar niet. Ik weet namelijk ook dat lang niet alle psychologen, therapeuten en coaches hierin opgeleid zijn en hier goed mee omgaan. En hoe zal haar therapeut hierop reageren? Zal ze haar afwijzen, gaan lachen of het raar vinden?
Ik kan niet anders dan daar eerlijk over zijn. Ik kan haar zorgen niet wegnemen. Ik kan haar alleen voorlichten en vertellen dat alleen een therapeut die hier kennis van heeft en de overdracht kan verdragen, hiermee om kan gaan. Maar ja, ze wil natuurlijk absoluut niet dat ze naar een andere therapeut moet als deze niet goed reageert. Want tja, dat verlangen …
Dus durft ze het echt (nog) niet te vertellen. Het is ook zo kwetsbaar. Ik begrijp het, maar ik kan het niet voor haar oplossen. Maar ik bedenk me dat ik het wel kan delen op mijn socials, waar ook hulpverleners meelezen, zodat hopelijk anderen deze worsteling en schaamte bespaard blijft.
Al snel komen namelijk meer reacties waarin ik bedankt word voor mijn antwoord …
