Wist je dat er een relatie is tussen taal en hechting? In deze blog ontdek je waarom het belangrijk is dat kinderen en volwassenen leren hun emoties te uiten met woorden en hoe dit bijdraagt aan een veilig hechtingspatroon en betere relaties.
Taal als sleutel tot ons innerlijk leven
Als mensen communiceren we vooral met taal. Je zou daarom denken dat iedereen daar dan ook goed in is, maar dit is niet altijd het geval. Mensen kunnen meestal wel goed met elkaar communiceren over praktische zaken, maar het verwoorden van het innerlijke leven is voor veel mensen een stuk lastiger.
Wat mensen precies voelen en wat hen precies beweegt is niet altijd duidelijk voor de persoon zelf, laat staan dat hij het over kan brengen op een ander.
Emoties leren verwoorden
Als klein kind voelen we eerder dan dat we kunnen praten. We zijn dan afhankelijk van een ouder of verzorger om ons te helpen ons lichaam en onze emoties te reguleren. Als we honger hebben, dan moeten zij dit van ons begrijpen en ons eten geven. Als we verdrietig zijn, dan hebben we troost van hen nodig. Maar wat we gaandeweg ook van hen nodig hebben zijn woorden om onze gevoelens en belevingswereld te duiden.
Als de ouder zich inleeft in de speelsituatie waarin een oudere broer iets heeft afgepakt, kan de ouder voor het kind verwoorden dat het boos is op de broer en dat het verdriet heeft omdat het niet verder kan met zijn spel.
Door het kind woorden te geven kan het zelf de gevoelens gaan herkennen en onderscheiden. Daarnaast kan de ouder het kind adequate acties bij deze gevoelens leren, waardoor het een ruzie met praten op kan lossen in plaats van dat het erop los gaat slaan. Op deze manier krijgt het kind regie over zijn eigen innerlijke wereld en leert het om zijn emoties te reguleren.
Hierbij gaat het niet alleen om boos, bang, bedroefd en blij, maar ook om meer genuanceerde gevoelens zoals jaloezie, schuld en schaamte.
Woorden en hechtingspatronen
Als ouders zelf hun emoties niet goed kunnen herkennen en reguleren, dan gaat deze onkunde over naar het kind. Als ouders de emoties van het kind afwijzen, ontwikkelt het vaak een vermijdend hechtingspatroon. Als ouders niet effectief met hun eigen emoties om kunnen gaan en er overspoeld door raken, ontwikkelt het kind vaak een angstig hechtingspatroon. Als ouders zelf het gevaar zijn, komt het kind ‘vast te zitten’ in zijn emoties en ontwikkelt het vaak een gedesorganiseerd hechtingspatroon.
Uitbreiden van de woordenschat helpt en beschermt
Daarom is het erg belangrijk dat mensen beter leren communiceren over hun innerlijke wereld. Dit valt op elke leeftijd te leren en draagt bij aan een veilig(er) hechtingspatroon. Dit kan in therapie, maar ook met zelfhulpboeken en YouTube- of Tiktok-video’s.
Ook kunnen woorden beschermen tegen mishandeling omdat als iemand weet wat narcisme, codependency of coercive control inhoudt, hij of zij het ook kan herkennen in zijn eigen situatie. Dat soort begrippen kunnen soms echte eye-openers zijn.
