Wist je dat er een relatie is tussen taal en hechting? In deze blog ontdek je waarom het belangrijk is dat kinderen en volwassenen leren hun emoties te uiten door middel van woorden en hoe dit bijdraagt aan een veilig hechtingspatroon en betere relaties.
Taal als sleutel tot ons innerlijk leven
Als mensen communiceren we vooral met taal. Je zou daarom denken dat iedereen daar dan ook goed in is, maar dit is niet altijd het geval. Mensen kunnen meestal wel goed met elkaar communiceren over praktische zaken, maar het verwoorden van het innerlijke leven is voor veel mensen veel lastiger.
Wat mensen precies voelen en wat hen precies beweegt is niet altijd duidelijk voor de persoon zelf, laat staan dat hij het over kan brengen op een ander.
Emoties leren verwoorden
Als klein kind voelen we eerder dan dat we kunnen praten. We zijn dan afhankelijk van een ouder of verzorger om ons te helpen om ons lichaam en onze emoties te reguleren. Als we honger hebben, dan moeten zij dit van ons begrijpen en ons eten geven. Als we verdrietig zijn, dan hebben we troost van ze nodig. Maar wat we gaandeweg ook van ze nodig hebben zijn woorden om onze gevoelens en belevingswereld te duiden.
Als de ouder zich inleeft in de speelsituatie waarin een oudere broer iets heeft afgepakt, dan kan de ouder voor het kind bijvoorbeeld verwoorden dat het boos is op de broer en dat het verdriet heeft omdat het niet verder kan met zijn spel.
Door woorden te geven aan de gevoelens kan het kind de gevoelens gaan onderscheiden, waardoor het kind deze gevoelens leert herkennen. Daarbij kan het van de ouder adequate acties bij deze gevoelens leren, waardoor het een ruzie pratend op kan lossen in plaats van dat het erop los gaat slaan. Op deze manier ontwikkelt het kind regie over de eigen innerlijke wereld en om zijn emoties mede met woorden te reguleren.
Hierbij gaat het niet alleen om boos, bang, bedroefd en blij, maar zeker ook om gevoelens van jaloezie, schuld en schaamte. En daarnaast het hele scala aan nuanceringen van emoties.
Woorden en hechtingspatronen
Als ouders zelf hun emoties niet goed kunnen herkennen en reguleren, dan gaat deze onkunde over naar het kind. Als ouders de emoties van het kind afwijzen, dan ontwikkelt het een afwijzend hechtingspatroon. Als ouders uit onmacht om de emoties van het kind te kunnen hanteren, het kind overmatig gaan beschermen dan ontwikkelt het kind een gepreoccupeerd patroon. Als ouders zelf het gevaar zijn en/of onvoorspelbaar zijn, dan komt het kind helemaal ‘vast te zitten’ in zijn emoties en ontwikkelt het een ontwricht hechtingspatroon.
Uitbreiden van de woordenschat helpt en beschermt
Daarom is het zo belangrijk dat mensen goed kunnen communiceren over hun innerlijke wereld. Dit valt op elke leeftijd te leren en draagt bij aan een (meer) zeker hechtingspatroon. Iemand hoeft daarvoor niet eens per se in therapie, zelfhulpboeken en video’s op Youtube van therapeuten kunnen hierbij erg behulpzaam zijn. Alles waarmee de woordenschat op het gebied van emoties uitgebreid kan worden, kan hierbij nuttig zijn.
Ook beschermen woorden tegen mishandeling omdat als iemand weet wat bijvoorbeeld narcisme, codependency of coercive control inhoudt, hij of zij het ook kan herkennen in zijn eigen situatie. Dat soort begrippen kunnen soms echte eye-openers zijn.
